چو بدان چشم عبهری به سوی بنده بنگری

که دمم آتشین نشد ز دم پاسبان تو

نه مرا وعده کرده ای نه که سوگند خورده ای

که به هنگام برشدن برسد نردبان تو

بپرد جانش از مکان به سوی لامکان تو

بنوازیش کای حزین مخور اندوه بعد از این

که خروشید آسمان ز خروش و فغان تو