این قنق خابیه پرداز نو

مرد قناعت که کرم های تو

حرص دهد هر نفس و آز نو

می به سبو ده که به تو تشنه شد

رنگ رخ و اشک روانم بس است

سر مرا هر یک غماز نو

گرم درآ گرم که آن گرمدار