تا ز تو لاف می زنم کم بگرفت دامن او

پند نگار خود شنو از بر او برون مرو

ای دل و دیده دیده ای ای دل و دیده من او

پیش خودم همی نشان بر سر من همی فشان

قد نطق الهوی اسکتوا استمعوا و انصتوا

ان لسان نطقنا عند لقاه الکن

بستم من دهان خود دل بگشاد صد دهان