از دیدن مرد و زن خالی کنمی پهلو

ای چون نمکستانی اندر دل هر جانی

هر صورت را ملحی از حسن تو ای مرجو

چیزی به تو می ماند هر صورت خوب ار نی

گر خلق بخندندم ور دست ببندندم

ور زجر پسندندم من می نروم زین کو

از مردم پژمرده دل می شود افسرده