چون دشمنان بودیم ما اندر جفا آویخته

گفتند شکر الله را کو جلوه کرد این ماه را

افتاده بودیم از بقا در قعر لا آویخته

بگریختیم از جور او یک مدتی وز دور او

جام وفا برداشته کار و دکان بگذاشته

و افسردگان بی مزه در کارها آویخته

بنشسته عقل سرمه کش با هر کی با چشمی است خوش