از پی نیم آبله شرم نیایدت که تو

چون بکری است این دکان چاره نباشد از غله

حج پیاده می روی تا سر حاجیان شوی

جامه چرا دری اگر شد کف پات آبله

هر قدمی درافکنی غلغله ای به قافله

کشتی نفس آدمی لنگری است و سست رو

زین دریا بنگذرد بی ز کشاکش و خله