لب بگشاد ناطقی تا که بیان این کند

باغ و چراگه زمین پر ز شبان و از گله

قرض بدو ده ای پسر نفس و نفس زر و درم

گنج و گهر ستان از او از پی فرض و نافله

کان زر او است و نقد او فکرت خلق ناقله