اگر مخمور اگر مستی به بزم او رو و رستی

زهی بی رزق کو جوید ز هر بیچاره ای چاره

بجز نقاش را منگر که نقش غم کند شادی

که از اکسیر لطف او عقیق و لعل شد خاره

که شد عمری که در غربت ز خان و مانی آواره

مگر غول بیابانی ره مدین نمی دانی

که فوق سقف گردونی تو را قصر است و درساره