چو در بگشاد وقت آمد که درریزیم مستانه

چو نرگس شوخ چشم آمد سمن را رشک و خشم آمد

به نسرین گفت تا ما هم براستیزیم مستانه

بت گلروی چون شکر چو غنچه بسته بود آن در

که جان ها کز الست آمد بسی بی خویش و مست آمد

از آن در آب و گل هر دم همی لغزیم مستانه

دلا تو اندر این شادی ز سرو آموز آزادی