زبان و جان و دل را من نمی بینم مگر بیخود

یکی ماهی همی بینم برون از دیده در دیده

نه او را دیده ای دیده نه او را گوش بشنیده

از آن دم که نظر کردم در آن رخسار دزدیده

گر افلاطون بدیدستی جمال و حسن آن مه را

ز من دیوانه تر گشتی ز من بتر بشوریده