گر افلاطون بدیدستی جمال و حسن آن مه را

نه او را دیده ای دیده نه او را گوش بشنیده

زبان و جان و دل را من نمی بینم مگر بیخود

از آن دم که نظر کردم در آن رخسار دزدیده

ز من دیوانه تر گشتی ز من بتر بشوریده

قدم آیینه حادث حدث آیینه قدمت

در آن آیینه این هر دو چو زلفینش بپیچیده