در آن آیینه این هر دو چو زلفینش بپیچیده

گر افلاطون بدیدستی جمال و حسن آن مه را

ز من دیوانه تر گشتی ز من بتر بشوریده

قدم آیینه حادث حدث آیینه قدمت

یکی ابری ورای حس که بارانش همه جان است

نثار خاک جسم او چه باران ها بباریده

قمررویان گردونی بدیده عکس رخسارش