خجل گشته از آن خوبی پس گردن بخاریده

یکی ابری ورای حس که بارانش همه جان است

نثار خاک جسم او چه باران ها بباریده

قمررویان گردونی بدیده عکس رخسارش

ابد دست ازل بگرفت سوی قصر آن مه برد

بدیده هر دو را غیرت بدین هر دو بخندیده

که گرداگرد قصر او چه شیرانند کز غیرت