زهی دربخش دریایی برای جان بینایی

بدید آید یکی خوبی نه رو باشد نه رخساره

چه باشد صد قمر آن جا شود هر خاک زر آن جا

به غیر دل مبر آن جا که آن جا هست دل پاره

شمار ریگ هر جایی ز عشقش هست آواره

خوشا مشکا که می بیزی به راه شمس تبریزی

زهی باده که می ریزی برای جان میخواره