خوشا مشکا که می بیزی به راه شمس تبریزی

به غیر دل مبر آن جا که آن جا هست دل پاره

زهی دربخش دریایی برای جان بینایی

شمار ریگ هر جایی ز عشقش هست آواره

زهی باده که می ریزی برای جان میخواره