بیار آن جام پرآتش که تا ما درکشیمش خوش

که پاره پاره پیش آیی و بربایی دل پاره

برای ماه بی چون را کشیدی جور گردون را

مسلم گشت مجنون را که عاقل نیست این کاره

به عشق روی آن مه وش برون از چرخ و استاره

بزن آتش به کشت من فکن از بام طشت من

که کار عشق این باشد که باشد عاشق آواره