خوش آن باشد که می راند به سوی اصل شیرینی

مرا گویی که چونی تو لطیف و لمتر و تازه

مثال حسن و احسانت برون از حد و اندازه

در آن سیران سقط کرده هزاران اسب و جمازه

همی کوشم به خاموشی ولیکن از شکرنوشی

شدم همخوی آن غمزه که آن غمزه ست غمازه