در آن سیران سقط کرده هزاران اسب و جمازه

مرا گویی که چونی تو لطیف و لمتر و تازه

مثال حسن و احسانت برون از حد و اندازه

خوش آن باشد که می راند به سوی اصل شیرینی

همی کوشم به خاموشی ولیکن از شکرنوشی

شدم همخوی آن غمزه که آن غمزه ست غمازه

دلا سرسخت و پاسستی چنین باشند در مستی