که از من کس نرست آخر چگونه رست اندیشه

برست او از خوداندیشی چنان آمد ز بی خویشی

که از هر کس همی پرسد عجب خود هست اندیشه

فلک از خوف دل کم زد دو دست خویش بر هم زد

چنین اندیشه را هر کس نهد دامی به پیش و پس

گمان دارد که درگنجد به دام و شست اندیشه

چو هر نقشی که می جوید ز اندیشه همی روید