چنین اندیشه را هر کس نهد دامی به پیش و پس

که از هر کس همی پرسد عجب خود هست اندیشه

فلک از خوف دل کم زد دو دست خویش بر هم زد

که از من کس نرست آخر چگونه رست اندیشه

گمان دارد که درگنجد به دام و شست اندیشه

چو هر نقشی که می جوید ز اندیشه همی روید

تو مر هر نقش را مپرست و خود بپرست اندیشه