جواهر جمله ساکن بد همه همچون اماکن بد

گمان دارد که درگنجد به دام و شست اندیشه

چو هر نقشی که می جوید ز اندیشه همی روید

تو مر هر نقش را مپرست و خود بپرست اندیشه

شکافید این جواهر را و بیرون جست اندیشه

جهان کهنه را بنگر گهی فربه گهی لاغر

که درد کهنه زان دارد که نوزاد است اندیشه