نتیجه سربلند آمد چو شد سربست اندیشه

جهان کهنه را بنگر گهی فربه گهی لاغر

که درد کهنه زان دارد که نوزاد است اندیشه

که درد زه ازان دارد که تا شه زاده ای زاید

چو دل از غم رسول آمد بر دل جبرئیل آمد

چو مریم از دو صد عیسی شده ست آبست اندیشه

چو شهد شمس تبریزی فزاید در مزاجم خون