اگر ساقی ندادت می دلا در گل چه افتادی

دل من شاخ شاخ آید چو دندان در سر شانه

چه برهم گشته اند این دم حریفان دل از مستی

برای جانت ای مه رو سری درکن در این خانه

وگر آن مشک نگشاد او چرا پر گشت پیمانه

خداوندا در این بیشه چه گم گشته ست اندیشه

تنی تن کجا ماند میان جان و جانانه