چون راهروی باری راهی که برد تا ده

با زر غم و بی زر غم آخر غم با زر به

بشنو سخن یاران بگریز ز طراران

از جمع مکش خود را استیزه مکن مسته

آدم ز چه عریان شد دنیا ز چه ویران شد