آدم ز چه عریان شد دنیا ز چه ویران شد

چون راهروی باری راهی که برد تا ده

بشنو سخن یاران بگریز ز طراران

از جمع مکش خود را استیزه مکن مسته

چون بود که طوفان شد ز استیزه که با مه

تا شمع نمی گرید آن شعله نمی خندد

تا جسم نمی کاهد جان می نشود فربه