چون بود که طوفان شد ز استیزه که با مه

بشنو سخن یاران بگریز ز طراران

از جمع مکش خود را استیزه مکن مسته

آدم ز چه عریان شد دنیا ز چه ویران شد

تا شمع نمی گرید آن شعله نمی خندد

تا جسم نمی کاهد جان می نشود فربه

خوی ملکی بگزین بر دیو امیری کن