خوی ملکی بگزین بر دیو امیری کن

چون بود که طوفان شد ز استیزه که با مه

تا شمع نمی گرید آن شعله نمی خندد

تا جسم نمی کاهد جان می نشود فربه

گاو تو چو شد قربان پا بر سر گردون نه