بی صورت و بی پیکر وز هر چه مصور به

عالم همه چون دریا تن چون صدف جویا

جان وصف گهر گویا زین ها همه گوهر به

صورت مثل چادر جان رفته به چادر در

تو پرده تن دیدی از سینه بنشنیدی

آن زخمه که دل می زد کان پرده دیگر به

از چهره تو زر می زن با چهره زر می گو