دل را بستر از وی ای مرد سراسترده

منگر تو به خلخالش ساق سیهش را بین

خوش آید شب بازی لیک از سپس پرده

رو دست بشو از وی ای صوفی روشسته

بدبخت و گران جانی کو بخت از او جوید

دربند بزرگی شد می سوزد چون خرده

فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان