ای از عدمی ما را در چرخ درآورده

بدبخت و گران جانی کو بخت از او جوید

دربند بزرگی شد می سوزد چون خرده

فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان

خاموش سخن می ران زان خوش دم بی پایان

تا چند سخن سازی تو زین دم بشمرده