خستم جگرت را من بستان جگری دیگر

والله که بنگذارم در شهر یک افسرده

ای مونس و ای جانم چندانت بپیچانم

تا شهد و شکر گردی ای سرکه پرورده

همچون جگر شیران ای گربه پژمرده

همرنگ دل من شو زیرا که نمی شاید

من سرخ و سپید ای جان تو زرد و سیه چرده