تا خود چه جفا گفتی با خارک پژمرده

از نور تو روشن دل چون ماه ز نور خور

وز بوی گلت خوشدل چون روغن پرورده

تا خود چه فسون گفتی با گل که شد او خندان

یک لحظه بخندانی یک لحظه بگریانی

ای نادره صنعت ها در صنع درآورده

عاقل ز تو نازارد زان روی که زشت آید