چون در سخن ها سفت و الارض مهادا گفت

خورشید چو درتابد فانی شود استاره

آن ها که قوی دستند دست تو چرا بستند

زیرا تو کنون طفلی وین عالم گهواره

ای میخ زمین گشته وز شهر دل آواره

ای بنده شیر تن هستی تو اسیر تن

دندان خرد بنما نعمت خور همواره