سوگند به جان دل کان کار چنان گشته

دوش از شکم دریا برخاست یکی صورت

و آن غمزه اش از دریا بس سخته کمان گشته

دل گفت به زیر لب من جان نبرم از وی

از غمزه غمازی وز طرفه بغدادی

دل گشته چنان شادی جانم همدان گشته

در بیشه درافتاده در نیم شبی آتش