وین عالم گورستان چون جامه کنان گشته

از شعله آن بیشه تابان شده اندیشه

تا قالب جان پیشه بی جا و مکان گشته

گرمابه روحانی آوخ چه پری خوان است

از بهر چنین سری در سوسن ها بنگر

دستوری گفتن نی سر جمله زبان گشته

شمس الحق تبریزی درتافته از روزن