ای چشم تو سوی من از خشم نظر کرده

از چهره چون ماهت وز قد و کمرگاهت

چون ماه نو این جانم خود را چو قمر کرده

خود را چو کمر کردم باشد به میان آیی

از خشم نظر کردی دل زیر و زبر کردی

تا این دل آواره از خویش سفر کرده