بی صورت او هستم چون صورت گرمابه

ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابه

کاستیزه همی گیرد او را مگر از لابه

نی نی تو بنال ای دل زیرا که من مسکین

شد خانه چو زندانم شب خواب نمی دانم

تا او نشود با من همخانه و همخوابه

حسن تو و عشق من در شهر شده شهره