بر گردن اشتر تن من بسته قلاده

جان طاقت رخسار تو بی پرده ندارد

وز هر چه بگوییم جمال تو زیاده

چون اشتر مست است مرا جان ز پی تو

شمس الحق تبریز دلم حامله توست

کی بینم فرزند بر اقبال تو زاده