بر عارض جان ها گل و گلزار دمیده

تو شرم نداری که تو را آینه ماییم

تو آینه ناقص کژشکل خریده

ای بی خبر از خویش که از عکس دل تو

صد روح غلام تو تو هر دم چو کنیزک

آراسته خود را و به بازار دویده

بر چرخ ز شادی جمال تو عروسی است