ای چشم بد مرگ بدان هر دو رسیده

اندر لحد بی در و بی بام مقیمی

ای بر در و بر بام به صد ناز دویده

کو شیوه ابروی تو کو غمزه چشمت

ای دست تو بوسه گه لب های عزیزان

در دست فنا مانده تو با دست بریده

این ها همه سهل است اگر مرغ ضمیرت