بر چرخ پریده بود و دام دریده

ای دست تو بوسه گه لب های عزیزان

در دست فنا مانده تو با دست بریده

این ها همه سهل است اگر مرغ ضمیرت

صورت چه کم آید چه برد جان به سلامت

موزه چه کم آید چو بود پای رهیده

صد شکر کند جان چو رهد از تن و صورت