بربند دهان از سخن و باده لب نوش

وز همت ناپاک ز ما دیو رمیده

باغ آی و ز باران سخن نرگس و گل چین

نرگس ندهد قطره ای از بام چکیده

تا قصه کند چشم خمار از ره دیده