ابر دل ما ز عشق این مه

کو چشم که تا کند نظاره

چشمی که مناره را نبیند

چون بیند مرغ بر مناره

گه گردد جمع و گاه پاره

چون عشق تو زاد حرص تو مرد

بی کار شوی هزارکاره