بفرمان و رایت سرافگنده ام

گرین نشنوی آب من نزد شاه

شود تیره و دور مانم ز گاه

بدو گفت زن من ترا بنده ام

چو شب تیره شد داوری خورد زن

که بفتاد زو بچه اهرمن

دو بچه چنان چون بود دیوزاد