از چشم سیه سپید پرخون

وز عشق یکی جهان خیره

گویی که مرا از او نشان ده

خیره چه دهد نشان خیره

کز چشم بود زبان خیره

در روی صلاح دین تو بنگر

تا دریابی بیان خیره