شمس تبریزی جهان را چون تو پر کردی ز حسن

بر درخت جسم جان نالان شده چون فاخته

از برای ما تو آتش را چو گلشن داشته

وز برای ما تو دریا را چو کشتی ساخته

من جهان روح را از غیر عشقت آخته