با گهرهای صفای باوفا آمیخته

کی بود خاک صنم با خون ما آمیخته

خوش بود این جسم ها با جان ها آمیخته

این صدف های دل ما با چنین درد فراق

روز و شب با هم نشسته آب و آتش هم قرین

لطف و قهری جفت و دردی با صفا آمیخته

وصل و هجران صلح کرده کفر ایمان یک شده