نبود هیچ غری را غم دلاله و شاهد

به زبانی که بسوزد همه را همچو زبانه

نه سماع است نه بازی که کمندی است الهی

منگر سست به نخوت تو در این بیت و ترانه

نبود هیچ کلی را غم شانه گر و شانه

به دهان تو چنین تیغ نهاده ست نهنده

مثل کارد که گیرد بر تیغی به دهانه