بس کن ای ساقی و کس را چو رهی مست مکن

که فلانی چو بیاید بر ما بارش ده

گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد

رو بجو همچو خودی ابله و آچارش ده

ور کنی مست بدین حد ره هموارش ده