بس که گمره را کنی بس جست و جو

پیش جوش عفو بی حد تو شاه

توبه کردن از گناه آمد گناه

گمرهی گشته ست فاضلتر ز راه

منطقم را کرد ویران وصف تو

راه گفتن بسته شد مانده ست آه